BestemmingItaliëLo Stivale, en alles wat erin past

In Fasano heeft een oud mannetje mij Italiaans leren koken zonder één volzin. Zijn Engels? "Hi" en "olive oil". E basta. De rest deed hij met zijn handen: hoe het deeg te vouwen, te weten wanneer een tomaat rijp is, hoeveel geduld een goede ragù vraagt. Twee uur lang verstond ik alles. De Italiaanse gebaren hebben een eigen woordenboek. Het beroemdste, met de samengeknepen vingertoppen, heet mano a borsa. Italiaans is geen taal. Het is een gebaar. En de keuken is er het echte dialect. Elke provincie spreekt haar eigen versie. En wij Vlamingen, die denken dat we Italië kennen omdat we het al eens gegeten hebben: geloof me, we zijn nog niet verder dan il primo piatto. In Venetië hoort de dag te eindigen met een aperitivo aan het water, waar de spritz oranje kleurt in de avondzon. In Napels steekt u zelf de handen in het deeg: pizza maken waar ze werd uitgevonden, met open ramen en de scooters als ritmesectie. En in Puglia schuift u 's avonds in Cisternino aan bij de slager zelf, die uw stuk vlees op de gril legt terwijl u kijkt. Geen menu. Gewoon die gebaren. En dan wordt het winter en trekt u naar de Dolomieten. Voor mij de mooiste plek ter wereld om te skiën. In San Cassiano, een gehucht tussen de pistes, staan sterrenchefs op skiafstand van de lift. Dat is voor mij la dolce vita. Geen decadentie, wel de kunst om van elk uur het beste uur te maken. Italië is altijd goed. U moet er alleen de juiste tafels vinden, de juiste dorpen, het juiste uur. Laat dat gerust aan mij. U hoeft straks alleen nog te wijzen. De rest, dat weet u intussen, gaat vanzelf in dit land.