BestemmingNieuw-ZeelandMeer schapen dan mensen, meer bergen dan schapen

Nieuw-Zeeland heeft me geleerd omhoog te kijken. Soms vanuit de diepte. In de Waitomo Caves bijvoorbeeld: totale duisternis en dan boven mijn hoofd duizenden glimwormen. Duizenden! Een sterrenhemel van levend licht. En op het Zuidereiland, in het Aoraki Mackenzie Dark Sky Reserve, de echte. Geen lichtvervuiling, alleen de Melkweg. Hoe vaak ik er ook terugkeer, elke keer denk ik hetzelfde: dit land doet niets half. Het tilt u op. Heilzaam Nieuw-Zeeland. Neem nu Fiordland. U vaart Milford Sound, Doubtful Sound of Dusky Sound in en de kliffen rijzen honderden meters boven u uit, met watervallen die uit het niets verschijnen. Op het Noordereiland moet u er wel even voor klimmen: pas boven kleurt de Tongariro Crossing haar kratermeren smaragd, turkoois, zwavelgeel. En in Queenstown, de geboorteplaats van de bungyjump, gaat het eerst de hoogte in. Wie durft, springt. Wie liever kijkt, bestelt een glas wijn met zicht op de bergen. Want dat is de verrassing die niet op de kaart staat: hoe subliem er gegeten en gedronken wordt. Sauvignon blanc uit Marlborough, pinot noir uit Central Otago, wijnen die nergens anders zo smaken. En overal die ontwapenende gastvrijheid. Nieuw-Zeelanders nemen de tijd, vragen hoe uw dag was en menen dat ook. Aanstekelijk vind ik dat. Mijn raad: kies minder stops en blijf langer. Nieuw-Zeeland wil u buiten: voor de wandeling, het water, de wind. In de dorpen is het rustig en dunbevolkt, soms met meer schapen dan mensen. En dat is geen boutade. Al die rust vraagt maar één inspanning vooraf: welk eiland eerst, welke klanken, welke wijnstreek. Laat dat gerust aan mij. Dan hoeft u maar één ding te doen: omhoog kijken.