BestemmingMarokkoSaffraan, leer, muntthee

Marokko ruik ik voor ik het zie. Saffraan, leer, muntthee, ergens houtskool. Geen land komt zo snel zo dichtbij. In Marrakech begint dat al op straat: de souks, kleuren die nog uit pigment bestaan, altijd muziek. U wordt er aangesproken. Voortdurend. Dat hoort erbij, dus ga erin mee: het gesprek ís de souk. Fez heeft datzelfde ritme, een medina waar u eindeloos langs winkeltjes drentelt en waar onderhandelen geen strijd is maar een exotische dans. Wie iets mee naar huis wil, vindt er vazen, glaasjes, borden, zowat alles wat een interieur kan dromen. Vaak voor minder dan bij ons. Lang dacht ik dat ik Marokko echt kende. Tot ik in de Dadès-kloof stond, laat op de dag, toen de bussen weg waren. De stilte viel, het licht werd goudkleurig, de rotswanden rezen op als kathedralen van steen. Bij de Monkey Fingers wandelde ik tussen formaties die geen geoloog maar een beeldhouwer leek te hebben achtergelaten. Mysterieus, haast bezwerend, sprookjesachtig en betoverend: ik weet dat het grote woorden zijn. Hier verdienen ze hun plaats. En ook overal diezelfde positiviteit. Marokkanen lachen snel, helpen sneller en maken van elk misverstand een verhaal. Mijn raad: plan de steden én de stilte, in die volgorde. Eerst de roes, dan de rust. De rest bespreken we het best zoals ze het daar doen: rustig en met muntthee erbij. Die zet ik graag voor u.