Uniek momentArgentinië – Te paard door de wetlands van Iberá

Rincón del Socorro ligt midden in die leegte. Een estancia uit 1896, met hoge plafonds, dikke muren en een veranda waar de warmte blijft hangen. Alles lijkt hier vanzelf op zijn plaats te vallen.

’s Ochtends openen we onze kamerdeur naar de patio. Een nandoe graast zo dichtbij dat we hem haast kunnen aanraken. Capibara’s schuifelen voorbij. Verderop schrikt een hert van onze aanwezigheid en verdwijnt tussen het groen.

Het ontbijt wacht op een klein ponton midden in een poel. Kaaimannen liggen onbeweeglijk aan de waterkant. Boven hen is het drukker: reigers, ibissen, roze lepelaars. Ogen omhoog dus.

Later stappen we in het zadel. Onze gids Agustín groeide op met paarden en met de gauchocultuur die hier nog altijd bij het dagelijkse leven hoort. We rijden achter hem aan door hoog gras en ondiep water. Aan zijn riem draagt hij een facón. Hij kreeg het mes van zijn grootvader toen hij twaalf was. Meer uitleg heeft het eigenlijk niet nodig.

Een kuifcaracara volgt ons vanop afstand. Verderop staat een jabiroe stil tussen het gras. Dan schiet plots een groep wimpelstaarttirannen uit het riet. Agustín houdt zijn paard in. Hij zegt even niets. Dat zegt genoeg.

We rijden verder tot, midden in het landschap, wit tafellinnen verschijnt. Glazen. IJs. Een cocktail. Niet waar we die verwachtten, precies daarom perfect op zijn plaats.

Boven ons cirkelt een savannebuizerd. Brede bochten door de lucht. Ocho’s, opnieuw.

Buenos Aires lijkt intussen heel ver weg. De tango niet.

Wie Iberá zelf wil ervaren, ontdekt de wetlands tijdens onze voorbeeldreis door El Impenetrable en Iberá.