Voor Wiet begint China bij één beeld. Niet bij Shanghai of bij de formele grandeur van Beijing, maar op een bergkam buiten Beijing. Met gesloten ogen kan hij zo terug naar Jinshanling. De Grote Muur loopt er niet als monument, maar als lijn door het landschap: soms gerenoveerd, soms ruw, bijna opgelost in steen en wind. 

Hij maakte de tocht meermaals, in verschillende seizoenen. De winter bleef scherp hangen. Siberische wind uit het noorden, stilte tussen de wachttorens. Het is een fysieke wandeling, maar vooral een ervaring van tijd. De muur toont oudheid zonder museale afstand. 

Daarin ligt de kracht van China vandaag. Het land bewaart diepe geschiedenis en woelige lagen, maar beweegt met een daadkracht die versteld doet staan. De jeugd kijkt vooruit: technologie en mobiliteit verschuiven perspectief. Dat contrast zoeken we op in reizen die we uitwerken: oude wandelpaden, hedendaagse steden, jonge energie en gesloten deuren die soms tóch opengaan. China blijft complex. Daarom is het een (her)ontdekking waard.