Cheeta’s in de Makgadikgadi zoutpannen

Ondanks de rondsluipende leeuwen, passerende olifanten en ander groot wild, kom je niet naar de Makgadikgadi om de parade van de Big Five te zien. Hier staan er andere dieren op het menu. Cheeta oftewel jachtluipaard bijvoorbeeld. En dan nog liefst bij zonsondergang wanneer de hemel boven de Kalahari verzinkt in lichtroze blauwtinten en schakeringen.

Onze gids spot de drie cheeta’s reeds van kilometers ver. “Kijk!” roept hij geagiteerd terwijl hij de jeep met een full-stop tot stilstand brengt en de achterste rij passagiers bijna over de kap naar voor vliegen. “Daar in de verte, drie zwarte stipjes op een heuveltje. Ze zijn aan het jagen. Ze hebben het waarschijnlijk op de zebra’s gemunt die op de pannen staan”. Drie van de gasten turen door hun hightech verrekijker naar de stipjes. Zelfs hun Swarovski-uitrusting kan niet op tegen het geoefende oog van de gids Super Sande.

Toegegeven, Super Sande weet veel en kent de streek door en door maar komt nogal hovaardig en betweterig over. Jammer want net van een indrukwekkend decor zoals dit, wordt je eerder klein en nederig. Na enkele gewichtige en onduidelijke gestes van gids SS wordt de jeep in hoge versnelling gestoken, vliegt een passagier bijna uit zijn zetel door de diepe modderpoelen en wordt de plek waar de drie cheeta’s op de uitkijk staan, bereikt.

De katten turen op hun doodse gemak in de verte, bepalen hun strategie voor straks, wanneer de nacht valt, en hun prooi hun hongerige instinct niet zal kunnen omzeilen. Ondertussen staat voor de gasten aan de rand van de zoutvlakte een mobiele bar opgesteld waar er bij een kampvuur een drankje kan worden genomen. “De katten, die moeten nu ongeveer daar zijn.” Wijst de gids naar een gebied iets verder weg dan het kampvuur. “Ze liggen op de loer, niet voor ons maar wel naar de zebra’s en consorten. Maar nu eventjes zwijgen” beveelt Super Sande. Loop nu even verder weg van het vuur, de zoutpannen op. Hoor je de stilte? Zie je de sterren?”

Inderdaad, toegegeven. De sterrenhemel fonkelt even hard als de zoutpannen overdag en de stilte weeg zodanig zwaar door dat je er bijna duizelig van wordt. “Nog een drankje?” vraagt de gids wanneer de gasten al wankelend van het overdonderende natuurschouwspel naar het kampvuur terugkeren.

Afrika, Botswana, Makgadikgadi, Safari